na mój wiek młody: gorzki i srogi,

na moje ręce: drobne cielęce,

na moje łzy: słone i czyste,

patrzę, nie widzę,

bo jestem za młody.

Kim jesteś?

Zagubionym zwierzęciem na Ziemi.

Człowieku!

Czego szukasz?

Miłości i przyjźni.

Człowieku!

Co byś chciał?

Kochać i być kochanym.

Człowieku!

O czym myślisz?

O szczęściu.

Człowieku!

Co robisz?

Niszczę i zabijam.

zapisana, zabazgrana,

nieczysta.

Razi swym blaskiem

człowieka,

aż oczy przymyka.

Odwraca głowę,

chce uciec,

nie może.

Gdyż nikt jeszcze nie uciekł,

od własnego życia.

Męczy się człowiek,

serce rozrywa, sumienie gryzie

i zżera.

Człowiek powoli umiera.

A Miłość czeka,

na każdego człowieka.

Wystarczy tylko, aby żałował.

Cały dzień tak wył.

I zdechł!

Skomlał, lizał,

Kładł się na plecy,

I przebierał nogami.

I zdechł!

Takie jest życie psa,

Pieskie życie jest psa.

A pies, to kto?

Wytykała błędy, nawracała.

Lecz nikt jej nie słyszał.

I nikt jej nie widział.

I zdechła!

Taka mała,

Taka nieważna.

Zdechła!

Nic nie znaczyła,

Nic nie umiała,

Tylko krzyczała.

Zdechła!

wspaniale by się żyło.

Ale bez kobiet,

ludzi by nie było!

Nie odejdę – rzekłem ja!

Miłość nasza wielka była,

miłość nasza się skończyła!

Po co słowa były te?

Choć jesteśmy: ty i ja,

to już nie ma nas!

Ale, po to, żeby żyć,

nie trzeba młodym być.

Nie ma nieba!

Nie ma zwierząt!

Nie ma roślin!

Nie ma ludzi!

I bomb też nie ma!!!

i pokoju bardzo chcą.

O pokoju wszyscy mówią,

potrzebują bardzo go.

O pokoju wszyscy myślą,

o pokoju ciągle śnią.

Do pokoju wszyscy dążą,

poprzez wojnę oraz zło.